Oktober is als je het aan mij vraagt echt een beetje een maand van niks. Het wordt donkerder, ik krijg er altijd een beetje de winter blues van. Niks ernstigs hoor, ik kom er wel weer overheen, maar het wordt er niet leuker op. Aangezien ik dit weet van mezelf ben ik ook van plan er iets aan te doen. Zo las ik in mijn favoriete magazine de "Flow", dat een mooie en gelukkig uitziende mevrouw ging oefenen met mediteren. Aangezien loslaten en in het hier en nu zijn ook niet mijn sterkste kanten zijn besloot ik dat dit wel eens een doorbraak door mijn jaarlijkse winter blues zou kunnen betekenen. Dus ging ik net op mijn zit kussen, met mijn nieuwe Xenos lamp voor me zitten mediteren. Ik bleek geen natuurtalent. Na zeven keer te hebben geprobeerd in de lotus houding o.i.d. te gaan zitten heb ik dit maar opgegeven. Ik heb mijn ogen dicht gedaan en mij getracht te concentreren op mijn ademhaling...
Toen begon het hoor, mijn innerlijk dialoog; 'zou ik zo goed ademhalen?', 'zo eens even lekker tot rust komen'. Door mijn linker ooglid een beetje op te tillen zie ik op de klok dat ik al drie minuten bezig ben. 'Zal ik zo naar buiten gaan de zon schijnt, ken ik eigenlijk nog meer mensen die mediteren, misschien kan ik er straks wel een stukje over schrijven op mijn blog', 'oh nee, ssst ik moet nergens aan denken', 'vind ik het eigenlijk wel fijn zo'n leeg hoofd', 'tot nu toe kan je daar in ieder geval nog niet over oordelen hè!!!', 'o nee, ssst'.
Kortom een drukte vanjewelste. Toch voel ik me alweer iets rustiger meer ontspannen en minder ontevreden. Ik kan het op zijn minst een week proberen. Het is weliswaar al 24 Oktober maar November is niet veel beter.
zondag 24 oktober 2010
zaterdag 16 oktober 2010
wat schetst mijn verbazing...
Zomaar op een alledaagse donderdag in oktober besluiten Tim en ik om bij mijn tante te gaan eten. Mijn reistante die een blog bericht op zich waard is, maar daar kom ik vast nog eens op terug. Hoe dan ook, zij is vandaag weer met de noorderzon vertrokken naar het prachtige Canada en omdat zij voorlopig nog wat rond gaat reizen leek het ons leuk om haar nog even te zien. Ook mijn moeder en oom aten mee, een gezellig ongedwongen familie dinertje. Wat schetst mijn verbazing... Terwijl wij (overigens heerlijk) aan het eten waren, zo halverwege het voorgerecht schrik ik opeens van een grote bewegende schaduw. Zoals in mijn vorige blog al te lezen was ben ik misschien wat ban
g aangelegd voor het een en ander. Daardoor ben ik dan ook extra alert op bewegende elementen. Bij eerste oogopslag riep ik verschrikt "er is een vogel binnen", vervolgens dook ik direct onder tafel. Ik geef toe dat dit niet een erg heldhaftige actie was van mij, maar goed, ook in deze samenleving heb je antihelden nodig en voor die club kan ik me na deze actie zeker aanmelden. Na wat gelach kregen de anderen het gevleugelde voorwerp ook in het vizier en blijkba
ar waren zij wel zo heldhaftig dat ze gewoon bleven zitten en na wat speculeren waren ze eruit. Het was een vleermuis! De vleermuis (die ik maar even Vladimier noem) had zijn intrek genomen in een wandkleed in de hal. Alle camera's die in de buurt waren werden tevoorschijn gehaald. Vladimier heeft die avond nog verschillende malen rond gevlogen door de keuken. Na zijn 'moment of fame' heeft hij uiteindelijk toch zijn vleugels uitgeslagen naar een leven buiten de keuken en het wandkleed. Vladimier het ga je goed en misschien tot ziens!
g aangelegd voor het een en ander. Daardoor ben ik dan ook extra alert op bewegende elementen. Bij eerste oogopslag riep ik verschrikt "er is een vogel binnen", vervolgens dook ik direct onder tafel. Ik geef toe dat dit niet een erg heldhaftige actie was van mij, maar goed, ook in deze samenleving heb je antihelden nodig en voor die club kan ik me na deze actie zeker aanmelden. Na wat gelach kregen de anderen het gevleugelde voorwerp ook in het vizier en blijkba
ar waren zij wel zo heldhaftig dat ze gewoon bleven zitten en na wat speculeren waren ze eruit. Het was een vleermuis! De vleermuis (die ik maar even Vladimier noem) had zijn intrek genomen in een wandkleed in de hal. Alle camera's die in de buurt waren werden tevoorschijn gehaald. Vladimier heeft die avond nog verschillende malen rond gevlogen door de keuken. Na zijn 'moment of fame' heeft hij uiteindelijk toch zijn vleugels uitgeslagen naar een leven buiten de keuken en het wandkleed. Vladimier het ga je goed en misschien tot ziens!
donderdag 14 oktober 2010
ik ben zo bang voor...
Op de LP van kinderen voor kinderen 7 was er al een liedje over, een liedje waar ik mezelf helemaal in kon vinden. Nog altijd wanneer de mooie herfst zijn intrede doet brengt deze ook een aantal nadelen met zich mee; het wordt kouder en natter. Maar bovenal laat in de herfst de spin zich weer in grote getale zien, met name de vieze, enge kruisspin.
Terwijl de spin eigenlijk een enorm nuttig diertje is, hij vangt muggen en andere insecten. Het is zo'n ijverig beestje zoals hij zijn eigen webje maakt. Haal je het een keertje weg, omdat het midden op het pad hangt dan maakt hij zonder te mopperen weer een nieuwe. Het web van een spin vind ik overigens wel heel erg mooi. Bovendien wie heeft er vroeger nou niet een spinnenweb gemaakt van een kastanje, wol en satéprikkers.
Het idee dat je buiten overal elk moment met je gezicht in een spinnenweb kan lopen, of dat een spin zich zomaar uit de lucht kan laten vallen. Zo in je kraag en dan onder je kleren, oh daar krijg ik al helemaal de kriebels van. Misschien zijn het juist de vrijeschool versjes over het spinnetje, dat kriebelde eens hier en dan daar, waardoor ik zo'n aversie naar de spin heb ontwikkeld.
Bij mijn moeder in de tuin zitten ook extreem veel spinnen, misschien wel 60. Maar mijn moeder is niet bang voor spinnen, ik heb een stoere moeder. Toch heeft ook zij liever geen Sebastiaan in haar gezicht. Zij heeft haar eigen methode ontwikkeld om de tuin te doorkruisen. Zowel bij de schuur als bij de deur van het huis staan een aantal bamboe stokken. Wanneer zij in de ochtend vroeg weg moet of in de avond laat thuis komt, zwaait zij met een stok voor haar hoofd om zichzelf een weg te banen door het spinnenrijk. Toen wij nieuwe buren kregen dachten zij dat mijn moeder iedere ochtend een soort spiritueel ritueel hield. Als ik er over nadenk ziet het er ook best magisch uit, mijn moeder de vriendelijke heks, hihi...
De spin brengt toch wel veel teweeg, het is niet voor niks dat één van onze grootste Nederlandse schrijfsters en heldin Annie M.G. Schmidt een fantastisch gedicht schreef over de spin Sebastiaan. Vandaar een kleine ode aan mijn grote angst;
Sebastiaan
Dit is de spin Sebastiaan.
Het is niet goed met hem gegaan.
LUISTER!
Hij zei tot alle and're spinnen: Vreemd, ik weet niet wat ik heb,
maar ik krijg zo'n drang van binnen tot het weven van een web.
Zeiden alle and're spinnen: 0, Sebastiaan, nee, Sebastiaan,
kom, Sebastiaan, laat dat nou, wou je aan een web beginnen
in die vreselijke kou?
Zei Sebastiaan tot de spinnen: 't Web hoeft niet zo groot te zijn,
't hoeft niet buiten, 't kan ook binnen ergens achter een gordijn.
Zeiden alle and're spinnen: 0, Sebastiaan, nee, Sebastiaan,
toe, Sebastiaan, toom je in! Het is zo gevaarlijk binnen,
zo gevaarlijk voor een spin.
Zei Sebastiaan eigenzinnig: Nee, de Drang is mij te groot.
Zeiden alle and'ren innig: Sebastiaan, dit wordt je dood...
0, o, o, Sebastiaan! Het is niet goed met hem gegaan.
Door het raam klom hij naar binnen. Eigenzinnig! En niet bang.
Zeiden alle and're spinnen: Kijk, daar gaat hij met zijn Drang!
Na een poosje werd toen Žven dit berichtje doorgegeven:
Binnen werd een moord gepleegd. Sebastiaan is opgeveegd.
Annie M.G. Schmidt
Terwijl de spin eigenlijk een enorm nuttig diertje is, hij vangt muggen en andere insecten. Het is zo'n ijverig beestje zoals hij zijn eigen webje maakt. Haal je het een keertje weg, omdat het midden op het pad hangt dan maakt hij zonder te mopperen weer een nieuwe. Het web van een spin vind ik overigens wel heel erg mooi. Bovendien wie heeft er vroeger nou niet een spinnenweb gemaakt van een kastanje, wol en satéprikkers.
Het idee dat je buiten overal elk moment met je gezicht in een spinnenweb kan lopen, of dat een spin zich zomaar uit de lucht kan laten vallen. Zo in je kraag en dan onder je kleren, oh daar krijg ik al helemaal de kriebels van. Misschien zijn het juist de vrijeschool versjes over het spinnetje, dat kriebelde eens hier en dan daar, waardoor ik zo'n aversie naar de spin heb ontwikkeld.
Bij mijn moeder in de tuin zitten ook extreem veel spinnen, misschien wel 60. Maar mijn moeder is niet bang voor spinnen, ik heb een stoere moeder. Toch heeft ook zij liever geen Sebastiaan in haar gezicht. Zij heeft haar eigen methode ontwikkeld om de tuin te doorkruisen. Zowel bij de schuur als bij de deur van het huis staan een aantal bamboe stokken. Wanneer zij in de ochtend vroeg weg moet of in de avond laat thuis komt, zwaait zij met een stok voor haar hoofd om zichzelf een weg te banen door het spinnenrijk. Toen wij nieuwe buren kregen dachten zij dat mijn moeder iedere ochtend een soort spiritueel ritueel hield. Als ik er over nadenk ziet het er ook best magisch uit, mijn moeder de vriendelijke heks, hihi...
De spin brengt toch wel veel teweeg, het is niet voor niks dat één van onze grootste Nederlandse schrijfsters en heldin Annie M.G. Schmidt een fantastisch gedicht schreef over de spin Sebastiaan. Vandaar een kleine ode aan mijn grote angst;
Sebastiaan
Dit is de spin Sebastiaan.
Het is niet goed met hem gegaan.
LUISTER!
Hij zei tot alle and're spinnen: Vreemd, ik weet niet wat ik heb,
maar ik krijg zo'n drang van binnen tot het weven van een web.
Zeiden alle and're spinnen: 0, Sebastiaan, nee, Sebastiaan,
kom, Sebastiaan, laat dat nou, wou je aan een web beginnen
in die vreselijke kou?
Zei Sebastiaan tot de spinnen: 't Web hoeft niet zo groot te zijn,
't hoeft niet buiten, 't kan ook binnen ergens achter een gordijn.
Zeiden alle and're spinnen: 0, Sebastiaan, nee, Sebastiaan,
toe, Sebastiaan, toom je in! Het is zo gevaarlijk binnen,
zo gevaarlijk voor een spin.
Zei Sebastiaan eigenzinnig: Nee, de Drang is mij te groot.
Zeiden alle and'ren innig: Sebastiaan, dit wordt je dood...
0, o, o, Sebastiaan! Het is niet goed met hem gegaan.
Door het raam klom hij naar binnen. Eigenzinnig! En niet bang.
Zeiden alle and're spinnen: Kijk, daar gaat hij met zijn Drang!
Na een poosje werd toen Žven dit berichtje doorgegeven:
Binnen werd een moord gepleegd. Sebastiaan is opgeveegd.
Annie M.G. Schmidt
zaterdag 2 oktober 2010
Nostalgie
Ik heb heimwee... Echt heimwee naar iets uit mijn jeugd. En dat terwijl ik eigenlijk nog best jong ben. Een tijdje terug heb ik met wat vrienden allemaal kindertekenfilmpjes terug zitten kijken, zoals Teddy Rukspin, Dommel, Seabert, Niels Holgerson enz. We waren het er allemaal onmiddellijk over eens dat deze filmpjes nu echt niet meer zouden kunnen, veel te traag en te corny. Maar voor ons was het toch wel fantastisch, ik herinner me een periode dat ik op zaterdag altijd kindernet keek en dat begon om 7 uur. Ik vond dat zo leuk dat ik vaak om 5 à 6 uur al wakker was om te vragen of het al ging beginnen aan mijn moeder. Het begon nog niet bromde mijn moeder dan, en ze wilde ook niet tot die tijd "mens erger je niet" met mij spelen.
Maar wat voor mij de kroon spande, wat ik echt misschien wel het aller leukste vond was Leuterkoek en zandgebak met Miepje Mol (jammer genoeg heb ik tot op heden nog niemand van mijn generatie gevonden die dat ook kent). Miepje Mol was een programma op de Radio en het ging over een mol die bij allemaal kinderen in de zandbak op bezoek ging en met die kinderen kleine interviewtjes deed. Bij de één over de zwemles, het andere kindje woonde op de boerderij. Zo sprak ze met de kinderen over allerlei onderwerpen en uiteindelijk zong ze er dan ook nog vaak een liedje over. Gelukkig heb ik nog een cassette bandje met twee afleveringen. Daar neem ik dan zo af en toe nog de tijd voor maar wat een held; Miepje Mol!
Maar wat voor mij de kroon spande, wat ik echt misschien wel het aller leukste vond was Leuterkoek en zandgebak met Miepje Mol (jammer genoeg heb ik tot op heden nog niemand van mijn generatie gevonden die dat ook kent). Miepje Mol was een programma op de Radio en het ging over een mol die bij allemaal kinderen in de zandbak op bezoek ging en met die kinderen kleine interviewtjes deed. Bij de één over de zwemles, het andere kindje woonde op de boerderij. Zo sprak ze met de kinderen over allerlei onderwerpen en uiteindelijk zong ze er dan ook nog vaak een liedje over. Gelukkig heb ik nog een cassette bandje met twee afleveringen. Daar neem ik dan zo af en toe nog de tijd voor maar wat een held; Miepje Mol!
Abonneren op:
Posts (Atom)